با کلمات که گرم بگیری شعر می‌شوند...

با کلمات که گرم بگیری شعر می‌شوند...
آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
  • ۹۵/۰۶/۰۲
    تو
نویسندگان

۱۴ مطلب با موضوع «فروغ فرخزاد» ثبت شده است

۰۸
شهریور



گاهی اوقات قرارست که در پیله ی خود،

نم نمک "شاپرکی" خوشگل و زیبا بشوی...


گاهی انگارضروری ست بِگندی درخود ،

تا مبدل به" شرابی" خوش و گیرا بشوی...!


گاهی ازحمله ی یک گربه،قفس میشکند،

تا تو پرواز کنی،راهی صحرا بشوی...


گاهی از خار گل سرخ برنجی بد نیست،

باعث مرگ گل سرخ مبادا بشوی...


گاهی ازچاه قرارست به زندان بروی،

"آخرقصه هم آغوش زلیخا بشوی...


" فروغ فرخزاد "


۲۱
مرداد

می روم خسته و افسرده و زار 

 سوی منزلگه ویرانه خویش 

 به خدا می برم از شهر شما 

 دل شوریده و دیوانه خویش 

 می برم تا که در آن نقطه دور 

 شستشویش دهم از رنگ نگاه 

 شستشویش دهم از لکه عشق 

 زین همه خواهش بیجا و تباه 

 می برم تا ز تو دورش سازم 

 ز تو ای جلوه امید محال 

 می برم زنده بگورش سازم 

 تا از این پس نکند یاد وصال 

 ناله می لرزد 

 می رقصد اشک 

 آه بگذار که بگریزم من 

 از تو ای چشمه جوشان گناه 

 شاید آن به که بپرهیزم من 

 بخدا غنچه شادی بودم 

 دست عشق آمد و از شاخم چید 

 شعله آه شدم صد افسوس 

 که لبم باز بر آن لب نرسید 

 عاقبت بند سفر پایم بست 

 می روم خنده به لب ‚ خونین دل 

 می روم از دل من دست بدار 

 ای امید عبث بی حاصل 


فروغ فرخزاد

۱۹
مرداد

می بندم این دو چشم پر آتش را 

 تا ننگرد درون دو چشمانش 

 تا داغ و پر تپش نشود قلبم 

 از شعله نگاه پریشانش 

 می بندم این دو چشم پر آتش را 

 تا بگذرم ز وادی رسوایی 

 تا قلب خامشم نکشد فریاد 

 رو می کنم به خلوت و تنهایی 

 ای رهروان خسته چه می جویید 

 در این غروب سرد ز احوالش 

 او شعله رمیده خورشید است 

 بیهوده می دوید به دنبالش 

 او غنچه شکفته مهتابست 

 باید که موج نور بیفشاند 

 بر سبزه زار شب زده چشمی 

 کاو را به خوابگاه گنه خواند 

 باید که عطر بوسه خاموشش 

 با ناله های شوق بیآمیزد 

 در گیسوان آن زن افسونگر 

 دیوانه وار عشق و هوس ریزد 

 باید شراب بوسه بیاشامد 

 ازساغر لبان فریبایی 

 مستانه سر گذارد و آرامد 

 بر تکیه گاه سینه زیبایی 

 ای آرزوی تشنه به گرد او 

 بیهوده تار عمر چه می بندی 

 روزی رسد که خسته و وامانده 

 بر این تلاش بیهده می خندی 

 آتش زنم به خرمن امیدت 

 با شعله های حسرت و ناکامی 

 ای قلب فتنه جوی گنه کرده 

 شاید دمی ز فتنه بیارامی 

 می بندمت به بند گران غم 

 تا سوی او دگر نکنی پرواز 

 ای مرغ دل که خسته و بی تابی 

 دمساز باش با غم او ‚ دمساز 


فروغ فرخزاد

۰۷
مرداد

شب بر روی شیشه های تار 

 می نشست آرام چون خاکستری تبدار 

 باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو میکرد 

 پیچ نیلوفر چو دودی موج می زد بر سر دیوار 

 در میان کاجها جادوگر مهتاب 

 با چراغ بی فروغش می خزید آرام 

 گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو میکرد 

 من خزیدم در دل بستر 

 خسته از تشویش و خاموشی 

 گفتم ای خواب ای سر انگشت کلید باغهای سبز 

 چشمهایت برکه تاریک ماهی های آرامش 

 کولبارت را بروی کودک گریان من بگشا 

 و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی 


فروغ فرخزاد


۰۲
مرداد

در منی و این همه ز من جدا 

 با منی ور دیده ات بسوی غیر 

 بهر من نمانده راه گفتگو 

 تو نشسته گرم گفتگوی غیر 

 غرق غم دلم به سینه می تپد 

 با تو بی قرار و بی تو بی قرار 

 وای از آن دمی که بی خبر زمن 

 بر کشی تو رخت خویش از این دیار 

 سایه تو ام بهر کجا روی 

 سر نهاده ام به زیر پای تو 

 چون تو در جهان نجسته ام هنوز 

 تا که برگزینمش به جای تو 

 شادی و غم منی به حیرتم 

 خواهم از تو ، در تو آورم پناه 

 موج وحشیم که بی خبر ز خویش 

 گشته ام اسیر جذبه های ماه 

 گفتی از تو بگسلم ، دریغ و درد 

 رشته وفا مگر گسستنی است ؟ 

 بگسلم ز خویش و از تو نگسلم 

 عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟ 

 دیدمت شبی بخواب و سرخوشم 

 وه ، مگر به خوابها ببینمت 

 غنچه نیستی که مست اشتیاق 

 خیزم و ز شاخه ها بچینمت 

 شعله میکشد به ظلمت شبم 

 آتش کبود دیدگان تو 

 ره مبند، بلکه ره برم شوق 

 در سراچه غم نهان تو 


فروغ فرخزاد


۲۲
تیر

همه هستی من آیه تاریکیست 

 که ترا در خود تکرار کنان 

 به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد 

 من در این آیه ترا آه کشیدم آه 

 من در این آیه ترا 

 به درخت و آب و آتش پیوند زدم 

 زندگی شاید 

 یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد 

 زندگی شاید 

 ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد 

 زندگی شاید طفلی است که از مدرسه بر میگردد 

 زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناک دو همآغوشی 

 یا عبور گیج رهگذری باشد 

 که کلاه از سر بر میدارد 

 و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر 

 زندگی شاید آن لحظه مسدودیست 

 که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد 

 و در این حسی است 

 که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت 

 در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست 

 دل من 

 که به اندازه یک عشقست 

 به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد 

 به زوال زیبای گلها در گلدان 

 به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای 

 و به آواز قناری ها 

 که به اندازه یک پنجره می خوانند 

 آه ... 

 سهم من اینست 

 سهم من اینست 

 سهم من 

 آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد 

 سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست 

 و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن 

 سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست 

 و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید 

 دستهایت را دوست میدارم 

 دستهایم را در باغچه می کارم 

 سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم 

 و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم 

 تخم خواهند گذاشت 

 گوشواری به دو گوشم می آویزم 

 از دو گیلاس سرخ همزاد 

 و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم 

 کوچه ای هست که در آنجا 

 پسرانی که به من عاشق بودند هنوز 

 با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر 

 به تبسم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد 

 کوچه ای هست که قلب من آن را 

 از محله های کودکیم دزدیده ست 

 سفر حجمی در خط زمان 

 و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن 

 حجمی از تصویری آگاه 

 که ز مهمانی یک آینه بر میگردد 

 و بدینسانست 

 که کسی می میرد 

 و کسی می ماند 



فروغ فرخزاد


۱۶
تیر

دیدگان تو در قاب اندوه 

 سرد و خاموش 

 خفته بودند 

 زودتر از تو ناگفته ها را 

 با زبان نگه گفته بودند 

 از من و هرچه در من نهان بود 

 می رمیدی 

 می رهیدی 

 یادم آمد که روزی در این راه 

 ناشکیبا مرا در پی خویش 

 می کشیدی 

 می کشیدی 

 آخرین بار 

 آخرین بار 

 آخرین لحظه تلخ دیدار 

 سر به سر پوچ دیدم جهان را 

 باد نالید و من گوش کردم 

 خش خش برگهای خزان را 

 باز خواندی 

 باز راندی 

 باز بر تخت عاجم نشاندی 

 باز در کام موجم کشاندی 

 گر چه در پرنیان غمی شوم 

 سالها در دلم زیستی تو 

 آه هرگز ندانستم از عشق 

 چیستی تو 

 کیستی تو 


فروغ.فرخزاد


  • احسان صادقی یزدان آباد
۳۰
خرداد

ما تکیه داده نرم به بازوی یکدیگر 

 در روحمان طراوت مهتاب عشق بود 

 سرهایمان چو شاخه سنگین ز بار و برگ 

 خامش بر آستانه محراب عشق بود 

 من همچو موج ابر سپیدی کنار تو 

 بر گیسویم نشسته گل مریم سپید 

 هر لحظه میچکید ز مژگان نازکم 

 بر برگ دستهای تو آن شبنم سپید 

 گویی فرشتگان خدا در کنار ما 

 با دستهای کوچکشان چنگ میزدند 

 درعطر عود و ناله ی اسپند و ابر دود 

 محراب را زپاکی خود رنگ میزدند 

 پیشانی بلند تو در نور شمع ها 

 آرام و رام بود چو دریای روشنی 

 با ساقهای نقره نشانش نشسته بود 

 در زیر پلکهای تو رویای روشنی 

 من تشنه صدای تو بودم که می سرود 

 در گوشم آن کلام خوش دلنواز را 

 چون کودکان که رفته ز خود گوش میکنند 

 افسانه های کهنه لبریز راز را 

 آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت 

 بال بلور قوس قزح های رنگ رنگ 

 در سینه قلب روشن محراب می تپید 

 من شعله ور در آتش آن لحظه درنگ 

 گفتم خموش آری و همچون نسیم صبح 

 لرزان و بی قرار وزیدم بسوی تو 

 اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز 

 در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو 


فروغ فرخزاد



  • احسان صادقی یزدان آباد
۱۷
خرداد

امشب از آسمان دیده ی تو 

 روی شعرم ستاره می بارد 

 در سکوت سپید کاغذها 

 پنجه هایم جرقه می کارد 

 شعر دیوانه ی تب آلودم 

 شرمگین از شیار خواهشها 

 پیکرش را دو باره می سوزد 

 عطش جاودان آتش ها 

 آری آغاز دوست داشتن است 

 گرچه پایان راه ناپیداست 

 من به پایان دگر نیندیشم 

 که همین دوست داشتن زیباست 

 از سیاهی چرا هراسیدن (حذرکردن) 

 شب پر از قطره های الماس است 

 آنچه از شب به جای می ماند 

 عطر سکرآور گل یاس است 

 آه بگذار گم شوم در تو 

 کس نیابد دگر نشانه ی من 

 روح سوزان و آه مرطوبت 

 بوزد بر تن ترانه من 

 آه بگذار زین دریچه باز 

 خفته بر بال گرم رویاها 

 همره روزها سفر گیرم 

 بگریزم ز مرز دنیاها 

 دانی از زندگی چه می خواهم 

 من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو 

 زندگی گر هزار باره بود 

 بار دیگر تو ، بار دیگر تو 

 آنچه در من نهفته دریایی ست 

 کی توان نهفتنم باشد 

 با تو زین سهمگین توفانی 

 کاش یارای گفتنم باشد 

 بس که لبریزم از تو می خواهم 

 بروم در میان صحراها 

 سر بسایم به سنگ کوهستان 

 تن بکوبم به موج دریاها 

 بس که لبریزم از تو می خواهم 

 چون غباری ز خود فرو ریزم 

 زیر پای تو سر نهم آرام 

 به سبک سایه ی تو آویزم 

 آری آغاز دوست داشتن است 

 گرچه پایان راه نا پیداست 

 من به پایان دگر نیندیشم 

 که همین دوست داشتن زیباست 



فروغ فرخزاد



  • احسان صادقی یزدان آباد
۰۹
خرداد

باز من ماندم و خلوتی سرد 

 خاطراتی ز بگذشته ای دور 

 یاد عشقی که با حسرت و درد 

 رفت و خاموش شد در دل گور 

 روی ویرانه های امیدم 

 دست افسونگری شمعی افروخت 

 مرده ای چشم پر آتشش را 

 از دل گور بر چشم من دوخت 

 ناله کردم که ای وای این اوست 

 در دلم از نگاهش هراسی 

 خنده ای بر لبانش گذر کرد 

 کای هوسران مرا میشناسی 

 قلبم از فرط اندوه لرزید 

 وای بر من که دیوانه بودم 

 وای بر من که من کشتم او را 

 وه که با او چه بیگانه بودم 

 او به من دل سپرد و به جز رنج 

 کی شد از عشق من حاصل او 

 با غروری که چشم مرا بست 

 پا نهادم به روی دل او 

 من به او رنج و اندوه دادم 

 من به خاک سیاهش نشاندم 

 وای بر من خدایا خدایا 

 من به آغوش گورش کشاندم 

 در سکوت لبم ناله پیچید 

 شعله شمع مستانه لرزید 

 چشم من از دل تیرگیها 

 قطره اشکی در آن چشمها دید 

 همچو طفلی پشیمان دویدم 

 تا که در پایش افتم به خواری 

 تا بگویم که دیوانه بودم 

 می توانی به من رحمت آری 

 دامنم شمع را سرنگون کرد 

 چشم ها در سیاهی فرو رفت 

 ناله کردم مرو ‚ صبر کن ‚ صبر 

 لیکن او رفت بی گفتگو رفت 

 وای برمن که دیوانه بودم 

 من به خاک سیاهش نشاندم 

 وای بر من که من کشتم او را 

 من به آغوش گورش کشاندم 


فروغ فرخزاد


  • احسان صادقی یزدان آباد